too much poison

Mükemmel olmaya çalıştıkça harcadığın hayatının farkında mısın? Yada olmadığın biri gibi gözükmek için kendini ne hale getirdiğinin?

Nefret ettiğin bu insanlar aptal, onları sürekli kandırıp kendini bir yere kadar tatmin edebileceksin. Zekanı her defasında ön plana çıkarıp her şeyi hesapladığını düşünürken, başkalarının kafasında kırmaya çalıştığın bardak camının seni öldürebileceği hiç mi aklına gelmiyor? 

Karşındakine karşı verdiğin savaşta elde ettiğin başarıyı zafer olarak görüyorsun ama karşı tarafın ettiği pesin kendi tercihi olabileceğini nasıl düşünmüyorsun?

Öyle büyük bir yalana inanıp gitmişsin ki dönecek yolun yok artık senin. Ve o son haritayı da ne zaman kaybettiğini çok iyi biliyorsun. 

Vermeye çalıştığın bu mücadeleyi, bütün bu oyunu, yönetmeye çalıştığın kuklalarını, yaşamaya çalışma çaban olarak düşündüğümde, sıfırdan yarattığın Hollywood stüdyolarını andıran bu hayatın takdire şayan.

Ama oksijensiz havada nefes alamazsın. 

İlla çok mu çabalamak lazım anlamıyorum. 

Zaten ben uzun zamandır hiçbir şeyi anlamıyorum.

Çok inansan da göte geliyorsun, çok istesende, hiç istemesende.. 

Beni bırakın bitmişliğimde kaybolayım diyorum, bırakmıyorsunuz.

Zaaflarımı kullanıp beni ele geçiriyorsunuz. Acı çekiyorum, çok acı çekiyorum. Beni anlamıyorsunuz. Anlayamıyorsunuz çünkü anlatamıyorum. 

İstiyorum ki benim için çabalamayın, istiyorum ki sevmeyin beni. İstiyorum ki yalnız bırakın beni; iç dünyamı dış dünyamda yaşıyım.

Beni bırakın istiyorum. 

İnanmıyorken inanıyorum dememi beklemeyin benden. Sizi üzmemek için demek zorunda değilim.

Sizi seviyorum ama bunu daha fazla yapmak istemiyorum. 

Ben yapamıyorum. 

Evet kaçıyorum. 

Beni bırakın.

Nolur bırakın.

Öyle çok nefret ediyorum ki herşeyden,

bazen nefretimde boğulacakmışım gibi geliyor.

Ben ne zaman zora gelsem. Bir bahane uydurup -ki bunu asla anlayamazsınız- kaçarım. Kaçmak benim ikinci doğam olmuş.

Duygusuzluğumla övünür, bunu size kabullendiririm. 

İnandığım şeyler uğruna ölümü göze alır, sonra değmez der, pes ederim.

Siz inanırsınız. Siz ben ne dersem ona inanırsınız. İnanacaksınız. 

Kendimi tehlikede hissettiğim an, savunma mekanızmam devreye girer. Ben kaybetmem. Yıkılırım ama bunu asla bilemezsiniz. Bilmeyeceksiniz.

Siz ağlarsınız, ben sadece bakarım. Gözlerimi sabitler onlara tepkisizliği öğretirim. 

Aksini iddia ettiğinizde yeri gelir uğraşmam, kabullendiğimi sanarsınız. Halbuki ben sizi çoktan silmiş, yok etmişimdir. 

Evet her şeyin kontrolü bende. Benim dünyamda her şeye ben hakimim. Ve bu benim dünyam. Siz benim dünyamda birer oyuncaksınız, ben ise Gepetto’yum. 

Ben istemediğim sürece içime giremeyeceksiniz, almayacağım. 

Ben istemediğim sürece beni üzemeyeceksiniz, izin vermeyeceğim.

Ve ben istemediğim sürece bana sahip olamayacaksınız.

*

   Yalnızlığıyla mutlu olamayan insandan korkarım ben. Açtır. Önündeki ilk bulduğu şeye saldırır. Elde etmek ister. Bu yoldan önüne geleni harcar. Acımaz. 

Başrol, vicdanından uzak bir yola çıkmıştır. Kalbi elinde, önüne gelene satmaya çalışır. Kalbini almayanın, kalbini alır. O kalpler birikip büyüdükçe, kimseden istediği hazzı alamaz. 

Canına okuduğu insanları fırlatıp atar kenara. Dönüp bakmaz. 

Hırslıdır. Vazgeçmez. O yüzden hiçbir zaman kazanamaz. Evine döner, harcadığı insanlar koleksiyonuna bir göz atar, sıradaki hedefine kitlenir. 

Bu, o istediğini elde edene kadar devam edecektir. Devam da eder. Bitmez. Zaten bitiremez de.

Demem o ki;

Yalnızlığından korkan insan, mutlu olamayan insandır. Mutlu olamayan insan, mutsuzluktan korkan insandır. 

Yalnızlıktan korkan bir insanı elde etmek istiyorsanız, onu sizsiz bırakın.

Duvarlarımdan kimse giremez. Zorlamayın.